Gott’sdeenst an’n 6. August 2006 up d’ Landesgorrnschau in Winsen

(Singwies: Freuet euch der schönen Erde; EG 510) – 5 Verse

tüschen de enkelde Psalmversen singen wi
(Singwies: Laudate omnes gentes; EG 181, 6)
 
Vull Freud willt wi nu singen:
Bi di alleen de Ehr!
Up Eer sall dat nu klingen:
Du büst uns’ Gott un Herr!

A.: Gott, uns Gott, wo büst du groot.
Dat helle Licht is dien Kleed.
Den Himmel hest du utspannt as’n groot Telt.
 
H.: Baaben dat Waater
boost du dien Huus.
Wulken sünd dien Waagens,
licht fleegt se dorhin.
Störm un Wind maakt di künnig.

A.: Du lettst de Quellen
springen ut de Eer;
von de Bargen daal
loopt se in’t Land.
Minschen un Veeh
kriegt to drinken
un dat Wild litt keen’n Döst.

Laat uns mit‘nanner singen: Vull Freud ...

H.: Dor bauen ok de Vögels unner de Himmel hör Nüsten,
sitten op de Twiegen van de Boomen
un singen hör Leeder.

A.: Regen fallt,
un dat Gras wasst för dat Veeh
un de Plooglandsaat för de Minschen.
Se kriegen genoog to eeten
un bobendem Wien, de vergnöögt maakt.

Laat uns mit‘nanner singen: Vull Freud ...

H.: De Maand hest du sett,
dat wi de Tied meeten un indeelen köönt;
du hest de Sünn insett’, un se weet,
wennher se ünnergah’n mutt.
Un wenn se opgeiht,
faat’t de Minsch sien Dagwark an,
bit to’n Aabend röögt he sien Hannen.

A.: Dat is gor neet uptotellen, Gott,
wat du all maakt hest,
un all hett dat Sinn un Verstand.

H.: Gott, uns Gott, wo büst du groot.
All, wat dor is, is dien Wark.
All, wat dor leevt, leevt op di to,
all, wat dor weevt, is to di hin.
Amen

Laat uns mit‘nanner singen: Vull Freud ...

(Singwies: Geh aus, mein Herz …; EG 503) – 4 Verse

Gott, de immer dor west hett un dorwesen will för all Tieden, de mag ok nu ganz dicht bi uns wesen un uns sien Free schenken, dat wi höörn un verstahn. Amen.

Leeve Gemeen hier up’t Landesgartenschau in Winsen! As Predigttext för vandaag hebben wi uns een poor Versen ut dat Matthäusevangelium utsoecht. Wi hebben docht: De passen hierher, wiel dat dor um dat geiht, wat man tüschen Bloomen un Boomen, in disse wunnerbore Umgebung heel good kann: sük verhaalen, to Ruh koomen, Free finnen, sük verpuusten.

Hinrich Hannken-Illjes lest uns ut Mt 11 de Versen 28-30 vör:

Hinni liest

28Koomt all mit’nanner bi mi! seggt Jesus. Well sük offrackern mutt un’n schwoore Last to schleepen hett, de will ik helpen, dat he sük verpuusten kann. 29Nehmt mien Jück un leggt jo dat up Nack, un lehrt dat van mi: Ik bün sachtmodig un kann mi geeven. Bi mi köönen Ji Free finnen för Jo Hart.
30Mien Jück drückt jo nich andaal, un wat ik upleggen doo, dat kann’n woll draagen.

Hinni setzt sich und schaut sich entspannt und glücklich um.

28Koomt all mit’nanner bi mi! Well sük offrackern mutt un’n schwoore Last to schleepen hett, de will ik helpen, dat he sük verpuusten. Bi mi köönt Ji Free finnen för Jo Harten.

Dat gefallt uns. Dat klingt as’n Werbesproek. Meister Jesus gifft uns Ruh, dor worrt uns Leeven ganz tofree, Meister Jesus ...  Man wi weeten, ok wenn man sien Footdeel immer weer mit’n ganz bestimmten Putzmittel schoon maakt, speegeln kann’n sük denn dor noch lang nich in. De Werbung weet genau, wor wi nah lengen. Jesus anschienend ok.
„Bi mi köönt Ji verpuusten, bi mi köönt Ji Free finnen“ - In’t griechisch Text steiht dor dat Woort „anapauso“, un wi höören dor ganz recht dat Woort „Paus“ ruut. Wat för’n wunnerboren Utsicht! ’N richtig gooden Paus hebben, ohn dat ik wat doon, wat wesen of wat vörstellen mutt, dat wuss man doch al as Schoeler to schätzen: mit’n leckern Botterbroot un’n Buddel Kakao, mit Klönsnack un Foetballspoelen. Ik sörg dor för, dat du’n Paus kriggst, seggt Jesus. Ik schenk di Tieden, wor kien Last di drückt.

Kennen doont wi sükse Momenten. Dat wi uns so ganz un gor licht föhlen, so recht glückelk sünd un free un tofree. Kennen doont wi dat: Dat wi uns dat bequem maaken in’n feinen Umgebung un een sünd mit uns sülst. Un wi unnernehmen in uns Leeven mennig Saaken, deelwies ganz fein komisch Saaken, dat wi disse besünner Momenten immer mal weer beleeven: So free, so licht wesen, ganz genau weeten: ja, dat is’t. Mennigeen fohrt wiet weg för dit Gefoehl, een annern soecht dat in’n schicken Wellnesshotel, de een of anner kann dat viellicht ok hier up de Landesgartenschau finnen. Sükse Tieden obber beleevt man selten, un se gahnt meestens ganz flink weer vörbi. Ok de Urlaub in’t Paradies, de faak genug gor keen Paradies weer, is nah 14 Daag to Enn.

Hinni steht seufzend auf – geht zur anderen Seite.
De anner Stünnen un Daagen, de gifft dat all Nöös lang, de Tieden, wor dat stuur is of eenfach bloot grau in grau, wor wi uns över uns of över anner Lüüd Sörgen maaken, wor wi uns argern, of wor wi eenfach bloot fix un fardig sünd. Dat is uns normal Leeven, dat is uns Olldag. 
Un dor liggen se denn vör uns, de Lasten van uns Leben:

Hinni hebt eine „Last“nach der anderen auf.

o Uns ganze Arbeit liggt dor, all de Upgaaven, de wi erledigen mutten. Dag för Dag rackern wi uns of un foehlen uns mennigmal bloot noch moij un kaputt. Dat is, as wenn’s van all Sieden an uns trecken
o Uns Sörgen liggen dor: um uns Kinner of Enkels, um dat leeve Geld, um uns Arbeitsplatz. Faak genug laaten se uns abends nich in’t Schlaap finnen.
o Uns Krankheiten liggen dor, de Pien, de keen Doktor weg kriggt, de Gedanken, de wi uns um Hart un Nieren maaken.
o Uns Trüür liggt dor um een Minsch, de to uns höört hett un de uns nu so düchtig fehlt.
o De Skandaal mit uns Nahbers liggt dor of de Striet mit Mann oder Frau, de immer weer van vörn losgeiht un uns nich to Ruh koomen lett.
o Dat Weeten, dat ’n in sien Leven wat heel un dall verkehrt maakt hett of
o dat Gefoehl, dat du ganz allennig dorsteihst in disse Welt un sük eegens nüms um di kümmert.

o All hebben wi uns Lasten to draagen, de een’n bietjet wat minner, de anner’n bietjet wat mehr. Un se worrn uns ok gor nich mal immer van buten upleggt.Depression, daaldrückt wesen, dat is vandaag al so’n rechten Volkskrankheit worrn. De Lebenslüst fehlt, un dat Leeven worrt to’n Last.

Hinni versucht, alle Lasten aufzunehmen und damit zu gehen. Er wird immer missmutiger, geht immer gebeugter.

Un doch versoeken wi, uns Lasten to draagen, versoeken faak genug, dat mit uns sülst oftomaaken. Un hebben immer weer dat Gefoehl: Uns Leben is to schwoor. Dat is to voel, wat wi draagen mutten, vörn, achtern, up uns Schullers: Uns Nack worrt stief, de Schullers sünd verspannt, wi köönen uns Ruegg gor nich mehr so recht liek maaken. Wo geern würrn wi all de Lasten eenfach bietsiet schmieten. Man hör liggen laaten un eenfach wegloopen, dor hett sük al mennigeen mit versehn.

Un denn kummt Jesus an un seggt: Koomt her. Bi mi köönt Ji Jo Lasten quiet worrn. Nee, Jesus, all wat recht is: Dat is to fein, um wohr to wesen. Dat kann ik nich gloeven, dor kummst du mi doch ehrder vör as so’n Werbeheini, de uns för dumm verköfft.

Man genau as bi’t Werbung mutt man ok bi Jesus genau henkieken un dat, wat löttjet druckt is, mitlesen. Jesus seggt ja noch mehr, hebben wi vörhin ok höört.
29Nehmt mien Jück un leggt jo dat up Nack, seggt Jesus un lehrt dat van mi: Ik bün sachtmodig un kann mi geeven. Bi mi köönen Ji Free finnen för Jo Hart. 30Mien Jück drückt jo nich andaal, un wat ik upleggen do, dat kann’n woll draagen.

Dat is ja nu sünnerbor. Well Lasten draggt, will de doch quiet worrn. Wenn wi de schwoore Inkoopstaschen in’t Koeken up d’ Stohl fallen laaten of de Rucksack in‘t Gasthuus ofschmieten köönen, so’n Gefoehl stellen wi uns doch vör, wenn dor een seggt: Du sallt dien Lasten los worrn, du düürst di verpuusten.

Man Jesus seggt wat anners: Nehmt mien Jück up Jo. Dat höört sük an, as wenn de, de sowieso al genug to draagen hett, noch mehr upbuckelt worrt. Wenn wi dat verstahn willn, mutten wi uns erst noch mal verklooren, wat’n Jück eegens is. Dorför hett Hinni Hannken-Illjes jo vandaag extra een mitbrocht!
Hinni zeigt das Joch.

Ik hebb dor mien Tant bi vör Oogen: Se hett fröher’n Jück bruukt, dat se nah’t Melken de vulle Melkbummen nah’t Straat hen kreeg. Dor hool de Melkwagen de denn laterhen ja of. Ji köönt dat sehn: Een Jück is’n Gestell ut Holt, de leggt man sük över’t Schullers. Links un rechts sünd twee Ketten of Taun fastmaakt mit Haakens dran, dor kunn man wat anhangen: Melkbummen, Emmers, Lasten eben. So’n Jück wurr fröher in’t Buurderee ok’n Koeh of’n Oss anleggt, wenn se’n Ploeg of’n Waagen achter sük antrecken sulln.

So’n Jück drückt, liggt schoor up de Schullers. Man eens liggt up d’ Hand: De Jück sülst is nich de Last. Nee: Een Jück helpt draagen. Mit’n Jück kann man voel schleepen of achter sük an trecken; voel mehr un voel lichter as twee Hann’ of een Rüegg allennig dat schaffen köönen. De Jück maakt dat Draagen of Schleepen mennigmal erst mögelk.

Hinni legt die Lasten auf den Boden, trägt sie dann mit Hilfe des Jochs und geht zurück zu den Stühlen.

29Nehmt mien Jück un leggt jo dat up Nack. Wat meent Jesus dor nu mit? Ut sien ganze Leeven un Prooten un Doon weeten wi: Jesus knecht’ nicht; nümms mutt sien Jück up sik nehmen. Jesus maakt Werbung, ganz sachtjes un mit voel Warmde. He bütt uns sien Jück as Hülp an. De maakt dat licher, de Lasten van uns Leeven to draagen, seggt he. Lehrt van mi, ik bün sachtmodig un kann mi geeven.

Sachtmodig – dat is heel wat anners, as dat man immer sien Mund hollt un allns mit sük maaken lett. Sachmödig wesen un sük geeven köönen, dat heet, dat wi weeten, dat wi ’t lang nich all sülst in’t Hand hebben, dat de Welt un uns Leeven nich perfekt sünd un trotzdem wunnerbor. Een sachtmodig Minsch kikkt fründlich up sien eegen Fehlers un de van annern. Een sachtmödig Minschke weet, dat he dor heel un dall up anweesen is, dat Gott hum good is un bi hum blifft. Man disse Jück drückt uns nich andaal, un disse Last is licht to draagen. Ik mutt nix heel un dall allennig draagen un henkriegen, ik mutt nich immer un överall wiesen, wat för’n tollen Minsch ik bün; ik mutt ok nich mit all Gewalt ’n gooden Minschke worrn, ik mutt gor nix mutten un erst recht nich mehr, as ik kann. Un wenn man dat ganz binnen drin weet, denn is de Weg nah Freeden un Ruh för uns Hart gor nich mehr wiet.

Jesus nimmt uns uns Leevenslasten nich of. Dat kann nüms, nich mal he. Hier up d’ Eer wenigstens noch nich. Man Jesus gifft uns’n anner Sichtwies. Ik will dat noch mal mit’n löttjen Geschicht düdelk maaken.

As dat Straßburger Münster baut wurr, hett ’n Koopmann, de dor vörbikeem, dree Müerkes bi’t Arbeit tokeeken. So worrt de wenigstens vertellt. Un he sücht dat de een dor heel un dall anners bi utkikkt as de anner. „Wat maakst du dor?“, fraggt he de eerst. „Dat süchst du doch“, gifft de to Antwoort. „Ik maak mi hier bold dood!“ Un he kikkt de Koopmann frantech tomoed. De fraggt ok de tweede: „Wat maakst du dor?“ „Ik verdeen mi hier mien Geld“, meent de, „dat ik mien Familie dör’t Tied breng.“ He sücht al’n bietjet wat fründlicher ut. De darde stelt de Koopmann de sülvig Fraag: De schweet’t ok as’n Boor, man he kikkt de Koopmann mit strahlend Oogen an un seggt: „Ik bau’n wunnerboren grooden Kark!“

Stuur hebben se dat all dree, leeve Gemeen, för all dree is dat’n Schinneree; un doch is dat’n Unnerscheed as Dag un Nacht. De darde Müürke hett genauso schwoore Lasten to schleepen as de annern. Man he weet: Dor liggt’n Sinn in. He hett immer dat Bild vör Oogen, wat dor mal van worrrn kann, wat dor an’t Enn bi ruutkummt.
Neemt mien Jück up Jo. Bi mi köönt Ji Free finnen för Jo Harten. Nee, dat is kien Werbesproek. Jesus seggt nich: Ik schenk Jo d’ Himmel up Eer. Dat wer to fein, um wohr to wesen. He proot uns Sörgen nich löttjet, man he wiest uns an de, de all uns Sörgen mitdraggt. Komm bi mi, seggt he to de Frau, de al johrenlang hör kranke Mooder pflegt un gor nich weet, wo lang se dat noch dörholln kann. Koom bi mi, seggt he to de Manager, de noiit verpuusten kann. Koom bi mi, seggt he to de, de ut Angst um sien Arbeitsplatz bold nich in d’ Schlaap findt’. Ji stahnt nooit allennig dor mit jo Lasten. Ji bruuken dat all nich allennig draagen.
So’n Gottesdienst as vandaag, un denn ok noch buten in de moije Natur, is nich Befehlsutgaav för de neije Week, hett ’n Theolog mal seggt,  nee, dat is ehrder so wat as ’n Haltmaaken, as’n Rast in’t Gasthuus. Man ruht sük ut, schüllert de Stoff van sien Schoo, man kummt weer to Kräften un kann mit neij Mood un Kraasch wieder gahn up sien Padd.  Amen

Un Gott sien Free, de wiet över dat rutgeiht, wat Minschen sük utdenken koent, de sall jo Haart un jo Gedanken fastholln bi Jesus Christus. Amen.

(Singwies: Herr, Jesu Christ, dich zu uns wend; EG 155 – 5 Verse

(Singwies: Wachet auf, ruft uns die Stimme; EG 147)

Gaht in Freeden hen jo Straaten.
Nehmt mit den grooden Gott sien Gnaaden,
sien Engel holl bi jo de Wacht.
Blievt ji ünner Jesu Hannen,
so bruukt ji ok för nix to bangen
un leevt vull Troost bi Dag un Nacht.
Gaht hen mit Gott den Herrn.
He wees jo nümmer feern
to all Tieden.
Vergeet't hum nich
leevt in sien Lücht
dat maakt jo blied* un jo Haart liggt.
(* blied = fröhlich)

 

Pastorin Anita Christians-Albrecht und Prädikant Hinrich Hennken-Illjes